imahinasyon-paglalapat-pagbabago

HAIATUS..

2009-06-08T22:57:00.005+08:00

Tahimik, payapa at walang bahid ng anumang kalungkutan.. Marahil na rin siguro sa labis na kaginhawahan ay walang malay na naidlip sa aking pagkakaupo... At walang anu-ano'y nabigla't nagising sa isang malalim at kakaibang boses: "You are not doing you're best." (at sosyal ang boses na ito, nage-english).. Dahil sa doon ay aking napagtanto, na lagi na lamang akong nasa "ayos na yan".. "pwede na yan".. at "tsaka na yan."..

Malayo-layo narin ang narating ko, sa katunayan, isang taon na lang magre-retiro na ako sa pagiging estudyante. At bago narating ang lahat ng yaon ay di birong tiyaga ang pinagdaanan ko (partida natural sa akin ang pagiging tamad), at kailanmay di ako nadismaya sa kahit anong bagay na pinagbuhusan ko ng pawis at oras (O.A. kung dugo). Marami na rin ang nagsabi na malayo ang mararating ko, at naguumapaw naman ang galak sa damdamin sa tuwing maririnig ko yaon.

Bagamat batid ko na ginagawa ko ang lahat ng magagawa ko sa isang bagay, ramdam ko na mayroon pa ring kulang, alam ko na mayroon paring gasulong na magagawa, batid ko na mayroon pa akong hindi nailalabas, bagay na tila kailangan kong pagisipan at hintayin.

Kailan nagkulang ang salitang "lahat"?..

Bawat tao ay may limitasyon, at batid ko na hindi ko pa yaon naabot.
Gayunpaman, ako'y maghihintay, na balang araw, kahit paano't kahit kailan, mailalabas ko ang aking tunay na talento't abilidad. Sa ngayon,

magiging kontento ako sa anumang mayroon ako, habang inaabot kung ano man ang nais ko..

WALANG LUNAS

2009-04-02T00:53:00.005+08:00

Matagal tagal na rin nang huli akong naglathala.. siguro dahil narin sa matinding atake ng katamaran.. matagal tagal ko na ring dinaranas ang sakit na iyon.

Ngunit kahit gayoo'y ni hindi ko naramdaman ang epekto nito sa mga bagay bagay... sa aking buhay.

Bago pa man ang tatlong buwang pagpapaliban ko sa pagsulat, madalas akong pinipilit ng nanay ko (itago na lang natin sya sa pangalang "Inay") na umuwi sa amin sa Laguna.

Bagama't may oras at panahon, pinili ko pa rin huwag na lamang bumaba sa amin.

Mainit sa amin, kakalabas mo palang ng paliguan ay nanlilimahid ka na sa pawis, tila doon lamang nagkaroon ng literal na ibig sabihin ang "Comfort Room", dahil doon lang comfortable. Wala ring galaan sa amin, kailangan mo pang sumakay ng tricycle o jeep para lamang makarating sa mga lugar na medyo nakakalibang, eh isipin mo nalang "medyo" pa yun. Wala rin akong mga kabarkada sa amin, kung meron man eh malamang di na nila ako kilala sa tagal na rin na di kami nagkita, biruin mo mula grade 1 ng huli kaming nag pangita-ngita. Oh eh ano pang rason para bumaba eh sobrang inconvenient kaya sa layo, tapos pagod ka pa, ay sus kaya kong sumulat ng napakaraming dahilan para di umuwi.

Dumaan ang mga araw, tila napagod narin si inay sa kasasabi sa akin. Anim na taon akong hindi umuwi, ni hindi man lang sumulyap sa aking lupaing pinagmulan. Tila hinahabol ng araw ang buwan sa bilis ng paglipas ng maghapon.

Dumating ako sa punto na ninais ko nang umuwi kahit batid ko ang hirap at pagod. Saglit na nagmukmok sa isang sulok at doon ko napagtanto na tila mas maraming dahilan upang ako'y magbalik sa Laguna. Bagama't handa na at buo ang loob, di ko maiwan ang mga nakaambang mga proyekto sa paaralan, mga pagsusulit na naghihintay na sagupain. Ako'y nalungkot at

nanghinayang, sa mga oras na sinayang ko na sana'y ginamit ko para makauwi.

Muli, nagdaan ang mga araw. Dulot ng pagod at puyat, nalimot muli ang diwa ng pagpunta sa Laguna. Masaya ang araw-araw, sinalubong ko ang bawat umaga na may ngiti sa labi. Ngunit..

nang isang hapong dumaan ako sa pwesto namin sa Palengke.. Naratnan ko si Inay, nanghihina at lumuluha.. tumurok ang sakit nang sinulyapan ni Inay ang aking mga mata.. Tila nangusap ang kanyang mga luha, at kahit di niya sabihin ay batid ko na ang nangyari..

Saglit na napahinto at ginunita ang lahat.. di ko man ninais ay nanariwa ang alaala ng nakaraan. Lahat ng masayang pangyayari, lahat ng hirap na dinanas namin ng magkasama,

lahat ng saya na dinulot nya, lahat ng sakripisyo na ginawa niya.. ngayon, lahat ay alaala na lamang. Sumabog ang aking dibdib at rumagasa ang luha sa aking mga mata...

"wala na si lola"..

Matagal na rin siyang hirap sa kalagayan niya, kaya batid ko na balang araw mawawala sya. Ngunit hindi yaon ang punyal na nagpasabog ng aking mga luha, hindi ang dagliang pagkawala niya ang kumurot sa tila inaamag kong damdamin.. ngunit ang kaisipan na:

"hindi ako nakauwi sa amin.. dahil na rin malala ang sakit ko..."

-katamaran, kailan kaya ako gagaling?

ANG PASKO.. ANG BAGONG TAON.. AT ANG SAYA..

2009-01-03T00:07:00.006+08:00

Simulan natin ang kwento sa isang matinding katotohanan.... masarap kumain. Kasabay ng aking di mapigilang pagtaas ng timbang ay ang pagragasa ng grasya sa hapagkainan... Nariyan ang snowstorm, fruitas, 7/11, mc donalds, red ribbon, chowking, jollibee, yellowcab, don henricos, dencios at sobrang dami pa sa tabi-tabi.. aba'y tila bawat plato ay nagmistulang mani sa dami..

At syempre, ang panaginip na malunod sa dami ng pagkain ay hindi magkakatotoo kundi dahil sa aking mahal na si Rina at ang kanyang butihing pamilya.. ^_^

Tila ang bawat araw ay puno ng saya at paglalakbay, matagal na akong nakatira sa Baguio at di ko sukat akalain na may mga lugar pala dito na di lingid sa aking isipan.. gaya ng john milton hay na tunay na pangalan ni john hay.. at ang PMA pala ay may maaksyong treehouse.. at kung ano ano pa... wala akong maalalang araw na di kami nagsaya...

Syempre kasama narin doon ang bespren kong si kompyuter.. naglaro tulad ng isang normal na bata, at gumawa ng laro tulad ng isang i.t. student... matagal-tagal naring panahon ang lumipas mula ng nalaro ko Counter Strike at Battle Realms, sino nga bang makakalimot nun, pero ang masaya pa roon, nalaro ko muli ito kasama ng aking mahal, ang kanyang kapatid, at ang kanyang magiging step-kapatid ^_^...

At syempre naman, kahit puno ng saya ang bakasyon, di ko nakalimutan ang ating birthday boy, Jesus Christ,.. Masaya ako sapagkat ngayong bakasyon ay naramadaman ko na lalo pang nag-igting ang aking relasyon sa kanya.. ^_^ salamat narin kay rina at muli akong nakadalo ng misa bago ang kaarawan ng mahal nating Panginoon..

Muli, habang itinatype ang lathalang ito, muli akong napaisip.. "Nasan ang regalo ko?"... sabay ngiti at sinabi sa sariling... "Ang araw-araw ay regalo"... walang materyal na bagay ang makapapantay sa mga sayang natanggap ko ngayong taon.. at natitiyak ko na sa susunod na taon ay higit pa ang naghihintay sa akin..

At para paikliin ang lahat.. masaya ang pasko kasama ang pamilya ko(si nay at tay at mga kapatid), kasama ang mahal(c rina), at ang kanyang pamilya(si tita Gia, Raianne, Tompee, Ate Jonah at Pompey).. at lalo pang sumaya dahil kahit nagpro-program ako eh,.. sa bahay naman ngbagong taon ang mahal ko.. e di happy programming... Merry Christmas and Happy New Year ^_^

salamat sa sayang dulot mo..

DESPERADO...

2008-12-14T01:06:00.004+08:00

Buong linggo na akong halos walang tulog.. hindi dahil emo ako, at hindi din dahil may sakit ako.. talagang busy nga lang,.. Ngunit, sa kabila ng aking sitwasyon ngayon, siguro masasabi kong sanay na ako.. puyat, pagod, sakit ng ulo, bale wala na yun.. tulad ngayon, puyatan nanaman,.. matutulog na sana ako ng bigla kong nakita ang larawang ito:

Hindi ko lang maintindihan, na sa kabila ng lahat, mas pinipili kong matuto kesa magpahinga... pagod na ako, pero heto't naghahanap parin ng mga bagay na pwedeng isiksik sa utak ko... ngunit, paano kung dumating ang araw mawala ang computer ko, o wala na ang computer sa mundo, saan mapupunta ang kaalaman ko?

Mababakas ang kakatwang damdamin ng larawan, ngunit kung totoo nga ito, ano kayang tumatakbo sa isip ng may ari ng computer na yun? -ang pagkadesperado na maibalik ang takdang-aralin na ilang gabi ring pinagpuyatan..

hindi ko alam kung ano nga bang paroroonan ng lathalang ito, ngunit... talagang badtrip lang ako dahil nag-restart ang computer di ko pa nasave ginagawa ko.. buti sana kung ninakaw, pwede ko pang ipa-email.. eh kase naglaho eh...

hai... totoo nga ang sabi nung nakita ko... sana.. sa buhay... may CTRL+Z...

SA KABILANG KANTO...

2008-12-13T23:15:00.005+08:00

Sa kahabaan ng Bonifacio Road sa Baguio, nagkalat ang mga X-men.... o Xerox-men... Yung tipong may hawak ka lang na papel eh babanatan ka agad ng "Xerox ading!"... Di na bago ang mga ganoong sitwasyon lalo na kung ikaw ay nagaaral sa SLU..

Sa bawat sinkwenta sentimos (50 cents) kada pahinang photocopy, ano pa kaya kikitain ng mga taong ito? Maghapon nakatayo, nagaabang at umaasa na sana'y sa araw na ito, marami ang mga estudyanteng tamad magsulat at walang pangpa-print kaya't dadaan at magpapa-photocopy...

Ngunit, ano man ang paghihirap nila, kung susundin ang mga karatula.. balewala ang kanilang pagpupunyagi... silipin:

May kakaiba ba? Eh sa lahat na ata ng bagay sa mundo, eh ito na ang pinakamura,.. "Photocopy, .50 cents"..

Sya nga nama't naghihirap na ang inang bayan... lahat ng bilihin nagmamahal, lahat ng bagay mataas.. ngunit sa bawat piso nyo, maari kayong magpa-photocopy ng 200 pages, kung may butal man eh, "keep the change manong ^_^"..

Pinas lang yan ^_^

NANG NAPA-INGLES SI INAY

2008-11-27T22:56:00.003+08:00

Pagdating ko sa bahay ay kaagad na nagkulong sa kwarto at binuksan ang computer para magpaka-adik sa kung ano anong bagay... nang biglang kumatok si inay at sinabing : "Anak gawa ka nga ng design para sa pwesto natin."

Mayroon kase kaming pwesto sa palengke, tindahan ng gulay, prutas at kung ano ano pang sangkap.. Sa isip ko, "oo nga, magiging maaksyon ang gulayan namin kung sakaling malalagyan ito ng kaakit-akit na design."

Bilang isang mabait na anak, at alagad ng sining.. agad kong sinimulan ang utos ni inay.. Cut dito, dikit doon, patong dyan, at kung ano ano pang mga teknik ang aking ginawa upang mailabas ang maaksyong design para sa pwesto namin.. di naglaoy natapos ko ito, at buong pusong ipinagmalaki ito kay inay..

sa di malamang dahilan, tila hindi nagustuhan ni inay ang aking linikhang larawan.. kung ano ano pang sinabi.. sagot ko nama'y :"yan ang uso ngayon, yan ang mga maaksyong design sa industriya ngayon"..

at walang habas na sagot sa akin ni inay : "You should not follow the trend, you should set them."

O_O? ang aking damdaming punong puno ng diwa ng sining ay nayurakan ng mga katagang ingles ni inay.. "Sige po nay, ulitin ko nalang."

Ako'y napaisip, sya nga naman.. silang mga magigiting ay syang naging pundasyon ng natatanging estilo... sa mundo na ginagalawan ko (at sayo),. tunay ngang importante ang pagiging natatangi,.. ang pagiging mahusay sa sariling paraan.. sa mga oras na akala ko ay halos lahat ng bagay ay kaya ko nang gawin,.. may mga bagay pala akong nadaraanan ng di ko man lang namamalayan..

maaring ang mga ginagawa ko ay ginawa narin ng iba... maaring ang mga ginawa ko ay nahulma sa gawa ng iba... ngayon.. payo ko sa sarili ko.. at sa inyo na nais magtagumpay sa mga sarili nyong industriya...

"Kahit pangit, basta natatangi... ok na yan.." ^_^

ANG IYONG NGITI...

2008-11-18T22:53:00.004+08:00

Naging masaya ang araw na ito.,. di mawala sa aking isipan ang matatamis nyang ngiti na sya namang ibinaon ko sa aking paguwi..

matagal tagal na rin ng huli akong gumawa ng vector art, ang klase ng digital art na dudugo ang ilong mo sa tagal ng paggawa at sa hirap ng pagaayos ng kulay,.. sa lahat (bukod sa 3d render) para sa akin, ang vector ang isa sa pinakamahirap na digital art, bukod sa kailangan maging kamukang kamuka ng modelo mo ang ginawa mo, kailangan din na mahusay ang iyong mga mata sa pagtingin kung ano ang dapat madilim at maliwanag na parte... sa pagkakataong ito, ang napili kong gawan ng art ay ang picture namin ni Rina ^_^ ... at dahil nga naman sa hirap eh eto inabot na tuloy ako ng hatinggabi eh di ko man lang nakalahati.... pero masaya parin dahil kahit papaano,,. sa nagawa ko... kasama ang ngiti mo... at kahit di pa ito tapos... alam ko at ramdam ko na isa ito sa mga pinakamagandang nagawa ko sa arts life ko...

Muli... salamat sa araw na ito ^_^

SAPATOS

2008-11-16T20:26:00.006+08:00

Minsan nakakita ako ng sapatos sa daan.... at sa muling makakakita ako, di ko mapigilang malungkot....

Eh ano nga ba namang rason para iwanan ng isang tao ang isang bagay na talaga namang importante... At paano kaya umuwi ang taong yun kung wala ang isang pares ng kanyang sapatos...

Siguro mga baliw lang na kagaya ko ang magaaksaya ng oras para isipin ang mga ganitong bagay.. sa lungsod na ito, gaano kaimportante ang sapatos o tsinelas? Sa katunayan nga wala sigurong lalabas ng kanilang mga bahay kung walang suot na sapatos.. Yung iba nga libo-libo ang ginagastos para lang magkaroon ng magandang pares.. Tapos nakita ko lang sa daan, ang isang sapatos, sapatos na walang pares, na minsang naging parte ng buhay ng isang tao, minsang nakasama nya sa lakad ng kanyang buhay.. madumi, pakalat-kalat, at dinadaan-daanan....

Kung nakakaramdam lang ang sapatos na iyon, marahil masabi nya ang kanyang nararamdaman... datapwat wala ako sa sitwasyon ng sapatos... batid ko kung ano ang pakiramdam na ito.. alam ko ang pakiramdam ng nag-iisa.. alam ko ang pakiramdam ng naiwan.... na tila isa sa mga bagay na maging ang pagtanto ay masakit...

Siguro,.. kaya binigyan ang tao ng dalawang paa, upang ating mabatid na di tayo makakalakad sa agos ng buhay na mag-isa... gaya ng sapatos, na iniwan mag-isa,.. hindi magagamit kung wala na ang pares...

kung ang tao ay ipinanganak upang maglakad ng magisa sa buhay, palagay mo, ipagpapatuloy nya ba ang paglalakbay na ito? Hahanapin nya ba ang kanyang pares o uupo na lamang sya at hihintaying pagdaanan na lamang sya ng panahon?

"sa dulo ng mahabang lakarang ito, sana'y muli tayong magkita-kita..." Plague_66

BULAG

2008-11-14T22:45:00.009+08:00

"Gaya ko, balang-araw mabubulag ka... Uupo ka rito, sa gitna ng kawalan, sa kadiliman, gaya ko..."

Balang-araw sasabihin mo sa iyong sarili, "Pagod na ako..uupo ako saglit.." at ikaw ay magpapahinga,.. At sasabihin mong "Nagugutom ako... Tatayo ako at kukuha ng makakain..." Ngunit.. hindi ka makatayo.. at sasabihin mong "Sana ay di na lamang ako umupo... sige mamaya na lamang ako tatayo at kukuha ng pagkain".. Ngunit hindi ka makakatayo at wala kang makakakuhang pagkain..

Mapapatingin ka sa kisame at sasabihin mong, "Siguro matutulog muna ako, at pagkatapos nuon, maganda na ang pakiramdam ko"... at isasara mo ang talukap ng iyong mga mata... At sa muling pagmulat mo'y wala na ang kisame...

Walang-hanggang kadiliman ang babalot sa buong paligid, doon tanging ang mga ugong at ligalig lamang ang iyong maririnig... bawat bagay na iyong inaasam makita ay kailan ma'y di mo na matatanaw... at wari ba'y isa ka na lamang latang iniwan sa gitna ng ulan, tinatapaktapakan at kung saan saang lupalop napapadpad kahit hindi mo ito ninanais...

Oo, balang araw malalaman mo kung ano nga bang pakiramdam, ikaw ay magagaya sa akin,.. subalit wala kang kasama,..

"Hindi dahil bulag ka,.. hindi dahil wala kang paningin,.. ngunit wala ng bagay sa mundo ang natitira upang iyong makita..."

ANG COMPUTER

2008-11-12T00:46:00.003+08:00

Umaga na, inabot na ako ng tilaok ng manok sa pagkakahiga... malambot ang aking unan, makapal ang kumot, komportable ang kama... pero tila balisa parin ang aking pagkakahiga... Nagpasya akong buksan ang aking Computer at magsulat ng bagong lathala sa blog na ito... linakasan ko ang speaker upang sa aking pagsusulat ay mayroong senting pakiramdam mula sa mga awiting nagpapaantig ng puso... nang di inaasahang pangyayari ang naganap...

Kumatok si inay sa pinto ng aking kuwarto.. Galit na galit sabay pasigaw na sinabing:

"Hoy matulog ka na, computer sa umaga, computer sa hapon, computer sa gabi, aba'y madaling araw na, muka ka ng computer!"

Dahil sa ako'y ipinanganak na masunuring bata.. nagpasya akong matulog na lamang, ngunit sa aking pagkakahiga.. naisip ko ang sinabi ni nanay,...

Hindi iyon ang unang pagkakataong sinabi nya na muka na daw akong computer..
Dali-dali akong naghanap ng salamin at minasdan ang aking itsura...

Mahaba naman ang aking muka at di naman parisukat gaya ng monitor...
kokonti lng naman ang pimples ko na di rin pd maging keyboard...
pahaba pa naman ang tenga ko, di pabilog gaya tenga ng mouse este mice..
di naman mukang printer yung bunganga ko...
ah basta, di ako mukang computer...

at bigla na lamang napuno ng tuwa ang aking pagiisip...
Salamat nay, dahil sa paningin mo muka akong computer...
eh kesa naman sabihan ako o ikaw ng "muka kang orocan",
"muka kang pandesal na natapakan",
"muka kang kaldero"
o kung ano pa man,.. I.T. student ako.. marapat lamang na muka akong computer...

MAGLAKAD BAGO TUMAKBO

2008-10-28T22:40:00.005+08:00

Narinig nyo na ba ang mga katagang ito : "Bago ka tumakbo, maglakad ka muna"?

Kung baga sa designing, paint muna bago photoshop..
Sa Information System, kalbo este papel muna bago ledger at journal..
Sa System Modeling Analysis, pindot muna ng right arrow key bago sabihing "next"..
Sa System Integration Architecture, aral muna ng balagtasan bago lecture..
Sa programming, Hello World! muna bago Oledibamahirap..

Sa mga ibang pagkakataon, sa palagay ko tama naman.. Pero sa personal kong buhay? Di naman kailangan...

Siguro dahil na rin sa edad ko kaya ko nasasabi to, pero sa lahat ng "success" ko sa ngayon, ay dahil sa pagtakbo ng walang paki-alam kung ano mangyayari.. at kung sakaling sumablay man, at magkamali't bumagsak,.. babangon at tatakbo ulit.. dahil ang pagkakamaling yon ay baon mo sa muling pagtakbo..

Minsan may mga nagtanong sa kin..
"Pinagaralan mo ba basics nyan?"
"May nagturo ba sa 'yo o pinagaralan mo lang?"

Kung puwede lang isagot: "Hindi, tumakbo ako eh.."

THREE WORDS

2008-10-28T20:50:00.004+08:00

Ang lathalang ito ay inaalay ko kay:

Tatlong salita..
mga salitang bumuo ng relasyon natin..
mga salitang tila nagsilbing pundasyon ng ating ipinaglalaban..
mga salitang nagbuklod sa atin sa mga oras ng pagsubok..
at mga salitang nagpatunay, kung sino ka sa buhay ko...

pero dahil english speaking ka eh... THREE WORDS... ^_^

Let me help
Sa dami ng problema natin noon, ilang beses ba natin naulit-ulit 'tong salitang to?
Pero, salamat ha? Dahil sa tulong mo nalampasan natin yung mga pagsubok.
Without being asked, you just jump-in and help me.

I understand you
Para sa akin, isa to sa mga katagang tila nagbigay tuldok sa mga unos na pinagdaanan natin.
By letting me know - in many different ways - that you understand me, is one of those tools for healing our relationship. (And vice-versa of course)

I respect you
Ang respeto ay isang paraan para ipakita ang pagmamahal... Please remember that i respect you, i really do.

I miss you
Mawala ka lang sa paningin ko eh miss na kita... You can't imagine what i feel when you say "i miss you"....

Maybe you’re right
Pakiramdam ko eh sa lahat ng tao, tayo ang may pinakamaraming debate. Debate tungkol sa pagkain ng puto, debate tungkol sa pagkuha ng elective at kung ano-ano pa.. pero,.. siguro at one point.. eto naisip mo, dahil sa totoo lang, ito din naisip ko.. maybe you're right.

Please forgive me
Salamat sa patience.. kahit na puno ako ng imperfections, andyan ka para patawarin ako. All of us are vulnerable to faults, foibles and failures. A man should never be ashamed to own up that he has been in the wrong, which is saying, in other words, that he is wiser today than he was yesterday.

I thank you
Gratitude. Salamat dahil dumating ka sa buhay ko. Sa dami ng pinagdaanan natin, salamat, dahil sa dulo ng daan, nanatili tayong hawak kamay.

Count on me
Maasahan mo ako na magiging sandigan ng ating relasyon at sa mga oras na kaylanganin mo ako, nandito ako para sa'yo. This will be the emotional bond that will glue us together - loyalty.

I'll be there
Sa mga oras na tila di ko na kaya.. andyan ka para maging sandalan ko. Being there for each other is one of the greatest gift that we can give.

Go for it
Idol! I will support you and encourage you to follow your dreams. I know your potential, so as your Boyfriend, Bestfriend, fan or whatsoever, "go for it!"..

I love you
Well, i dont need to explain this.. let our tears, our laughters, our memories, everything speak for itself. Like what we always say,. "love seeks no reason"...

INTERESTING!

2008-10-27T21:34:00.005+08:00

Bolex ang pakiramdam na tila isa ka sa mga taong hindi updated. Pero mas bolex kung antagal tagal na nung bagay na yun eh hindi mo pa alam na ganun pala. Pero pinakabolex eh yung mga bagay na yun eh bolex pero totoo. Alam nyo ba na:

--ang pera (paper money) ay hindi gawa sa papel, ito ay gawa sa cotton?
--ang stomach ay gumagawa ng bagong layer ng mucus (sipon eew) sa bawat dalawang lingo, dahil kung hindi, it will digest itself?
--ang tuldok sa taas ng letter "i" ay tinatawag na "tittle"?
--ang pasas(raisin) kapag ipinatak sa baso ng "fresh" champagne ay tatalbog ng paulit-ulit mula sa ilalim ng baso hanggang sa taas?
--bawat tao ay may iba-ibang tongue print (no licking at the scene of a crime!)?
--karamihan sa mga lipstick ay may kaliskis ng isda (eew)?
--si Leonardo da Vinci ay kayang magsulat gamit ang isang kamay habang gumuguhit sa kabilang kamay?
--walang orasan(clock) sa mga gambling casino sa Las Vegas?
--ang pangalang "Wendy" sa Peter Pan ang pinaka-unang pangalang Wendy sa mundo?
--si Leonardo da Vinci ang nagimbento ng gunting (scissors)?
--ang bibig ni Mona Lisa ay ipininta ng sampung taon?
--magwawala ang scorpion sa konting patak ng alak kaya papatayin nya ang sarili nya?
--ang "celery" ay may negative calories?
--hindi ka maiiyak o maluluha habang nagbabalat ng sibuyas(onions) kapag ikaw ay ngumungya ng bubble gum?
--ang Guiness Book of World Record na libro ay may hawak ng record na "pinakamadalas nakawin na libro sa mga public library"?
--ang mga astronouts ay di pinapayagang kumain ng beans bago sila pumunta sa space dahil ang "utot" ay nakaka-damage ng suit? (hehe)

oh yun.. siguro meron na kayong mga alam sa mga yun, pero siguradong may bago kayong nalaman.. anyway,.. bolex no?

ANG GOOGLE

2008-10-26T11:00:00.004+08:00

Noong highschool, Yahoo ang in. Kapag maghahanap ka ng reference, titingin ng mga pictures na ipagyayabang mo sa classmate o kapag pinapagawa ka ng book report at gusto mo ng maaksyong copy-paste, andyan si Yahoo. Pero, medyo nahuli ako sa pagiisip na nandyan ang isang higanteng search engine (Google) na malayong mas malaki sa Yahoo. Ngayon kapag pupunta ka sa computer shop at magne-net, kadalasan Google ang homepage. Pero, kahit gano pa man kalakas si Google, malayo pa rin ata ito sa perpektong search engine, bakit?

Hmmm... Naalala nyo pa ba noong mga nakaraang buwan, inilabas ng Google ang "Google Suggest" na gumagabay sa mga users sa kanilang mga search o para mas maaksyon, ito ay parang "IntelliSense."

Tunay nga namang napakalaking tulong ng Google Suggest, pero kadalasan, mayroon paring mga "flaws", mga suggestion na medyo nakakatawa at weird at the same time. Gaya nito:

MGA KATOTOHANAN

2008-10-26T10:28:00.000+08:00

Sa mundo nating mga I.T people, maraming bagay ang maari nating matuklasan, mga bagay na noon pa may totoo na, ngunit minsa'y hindi man lang sumagi sa ating isipan na alamin kung ito nga ay totoo. "Cool" o "amazing", narito ang ilang mga facts na interesting:

--2,500 na kaliweteng tao (left-handed) ang namamatay kada taon dahil sa paggamit ng mga produktong para sa right-handed na tao
--mayroong 2,000,000 millionares sa United States
--35 Billion E-mails ang naipapadala kada araw
--Si Albert Einstein ay hindi marunong mag-drive ng sasakyan
--Hindi mo kayang patayin ang sarili mo sa hindi pag-hinga
--Hindi kayang tumingin ng mga baboy sa himpapawid
--Ang pinakamahirap na english tongue twister ay “sixth sick sheik’s sixth sheep’s sick”
--Maaring mabali ang iyong ribs kapag nag-sneeze ka ng sobrang lakas
--Kapag pinigilan mong mag-sneeze, maaring magbara ang iyong mga ugat sa ulo o leeg at mamatay
--Bawat King sa isang deck ng card ay sumisimbolo sa mga hari sa kasaysayan,
Spades(King David),Clubs(Alexander the Great), Hearts(Charlemagne),Diamonds(Julius Caesar)

Yung ibang nabasa ko eh masyadong nakakatakot, wag na lang ilagay ^_^

UWAK (CROW)

2008-10-25T22:50:00.000+08:00

May isang matanda na nakaupo sa may bintana kasama ang kanyang anak na nakatapos na ng pagaaral. Ilang saglit pay may isang uwak na dumapo sa bintana.

Tinanong ng matanda sa kanyang anak, "Ano yaon?"
"Isang uwak" sagot ng anak..

Pagkalipas ng ilang minuto'y nagtanong ulit ang matanda, "Ano yaon?".
"Tay, kakasabi ko lang, yun ay uwak" sagot ng anak.

Pagkalipas pa ng ilang minuto'y muling nagtanong ang matanda, "Ano yaon?"
Tila ikinagalit na ng anak ang pagtatanong ng matanda at sinabing "Yaon ay uwak, uwak".

Ilang saglit pa'y nagtanong muli ang matanda, "Ano yaon?".
Sa pagkakataong itoy napasigaw ang anak sa kanyang ama, "Bakit ba tanong kayo ng tanong ng paulit-ulit na tanong kahit na sinabi ko na yaon ay uwak, uwak! Hindi nyo ba naiintindihan?"

Pagkaraan ng ilang sandali'y nagtungo ang matanda sa kanyang silid at bumalik hawak ang isang lumang talaarawan na kanyang pinagkaingat-ingatan mula pa ng isinilang ang kanyang anak. Binuksan niya ang isang pahina, at ipinabasa ito sa kanyang anak. Binasa ito ng kanyang anak, at ang nakasulat ay ang mga katagang ito:

"Ngayong araw ang tatlong taon kong anak ay kasama kong naupo sa sofa, nang may isang uwak na dumapo sa bintana. Tinanong ako ng aking anak ng "Ano yaon?" ng dalawampu't tatlong beses, at sinagot ko siya ng dalawampu't tatlong ulit. Niyayakap ko siya ng punung-puno ng pagmamahal sa bawat paulit-ulit niyang pagtatanong. Kahit kaunti ay di ako nakaramdam ng galit o pagka-asar bagkus ay nabighani ako sa aking inosenteng anak."

Habang ang bata'y nagtanong ng dalawampu't tatlong ulit "Ano yaon?",
ang ama'y hindi nakaramdam ng galit o pagka-inis, at ngayo'y ang ama ang nagtanong ng apat na ulit, na ikinagalit ng anak..

kaya marapat lamang....

Na sa araw ng pagtanda ng ating mga magulang, sana nama'y hindi natin sila ituring na "pabigat" o "kunsimisyon".. Bagkus, bigyan natin ng importansya ang mga sakripisyong ginawa nila sa atin.. Mula ngayon isaisip natin : "Nais kong makita ang aking mga magulang na masaya magpakailanman. Inalagaan nila ako mula pagkabata, at ipinakita ang hindi maka-sariling pagmamahal. Tinawid nila ang bawat unos ng buhay para masabi sa mundo na tayo, na kanilang mga anak, ay nabuhay ng marangal at puno ng pagmamahal."

P.S.
"Nay , Tay, Kung nababasa nyo to ngaun, sana malaman nyong masaya ako na kayo ang mga magulang ko. Salamat din po pala sa tuition fee kanina... "

ANG HULING PAHINA

2008-10-25T21:00:00.000+08:00

Hindi ba't kahinahinala na sa pagkamahal-mahal ng papel ay mayroong mga blankong pahina sa dulo ng halos lahat ng aklat mo? Ano nga ba ito?

--scrap para sa mga oras na bored ka eh lalagyan mo ng drawing ng makintab na ulo ng instructor mo?
--notes para sa boring mong instructor na wala nang ibang ginawa kung hindi pumindot ng pumindot ng right arrow sabay sabi ng salitang "next?"
--lalagyan ng sulat para sa katabi mo habang pinaguusapan nyo kung tunay nga bang lalake ang instructor mo?
--lalagyan ng keywords para kapag nakita ng classmate mo eh isipin nya na masipag ka mag-aral?
--diary? O_O
--sulatan ng mga nararamdaman mo para certified emo?
--o kaya naman eh modus operandi ng mga tao na gustong ubusin ang mga puno sa pagsasayang ng papel?

Kung ano mang rason ang mayroon ka, bahala ka sa buhay mo, libro mo yan eh. Pero kung iisipin naman eh, siguradong may konkretong dahilan kung bakit mayroong mga blankong pahina. Maraming sinabi ang Wikipedia ukol dito.
Gayunpaman, mananatiling blanko ang pahinang yaon, blanko hanggang sa may maglagay ng kung ano pa man.

Ang buhay ng tao ay parang libro, mula sa panlabas na anyo (cover), mga yugto ng buhay (table of contents), mga karanasan (body), at kung ano ano pamang parts (isipin nyo na lang related din yun). Pero kailan nga ba nasama ang mga blankong pahinang ito?

Gaya ng nailathala ko sa itaas, ang libro ay parang tao, may mga blankong pahina... tara sabay tayong punan ang mga ito - ang huling pahina..